ในหลายครอบครัวไทย ภาพของคนที่เรารักต้องนอนอยู่บนเตียงยาวนานจากโรคเรื้อรัง อุบัติเหตุ หรือภาวะหลังผ่าตัด เป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความกังวล เพราะผู้ป่วยติดเตียงต้องการการดูแลที่ละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง ทั้งด้านสุขภาพกาย สภาพจิตใจ และความปลอดภัยในทุกชั่วโมงของวัน การดูแลลักษณะนี้จึงไม่ใช่เพียงการเฝ้าดู แต่เป็น “ระบบ” ที่ต้องเข้าใจร่างกายมนุษย์อย่างลึกซึ้งกว่าที่ครอบครัวส่วนใหญ่ได้รับการบอกกล่าว แม้ความรักและความตั้งใจจะเป็นหัวใจหลักของครอบครัว แต่ความซับซ้อนของการดูแลผู้ป่วยติดเตียงทำให้หลายบ้านพบว่า การดูแลที่บ้านอาจขาดความสม่ำเสมอ ขาดเทคนิคเฉพาะ และขาดการประเมินที่ละเอียดพอจะป้องกันเหตุฉุกเฉินได้จริง ความเสี่ยงในร่างกายผู้ป่วยติดเตียงที่เกิดขึ้นเงียบ ๆ แต่รุนแรงมาก การนอนนิ่งเป็นเวลานานส่งผลให้ร่างกายอ่อนแอในทุกระบบ ทั้งที่มองเห็นได้และที่ซ่อนอยู่ เช่น ความจริงคือ “ผู้ป่วยติดเตียงมีการเปลี่ยนแปลงทุกวัน” และการดูแลที่ไม่ละเอียดพออาจทำให้จุดเล็ก ๆ กลายเป็นเหตุฉุกเฉินที่ส่งผลต่อชีวิตได้ทันที การดูแลผู้ป่วยติดเตียงต้องอาศัยความรุ่มรวยของทักษะ
